Wat is een dubbelbelastingverdrag (DBV)?

One size fits all?

Neen! Elk verdrag is uniek, dat wil zeggen dat de afspraken tussen twee landen nooit helemaal dezelfde zijn, zo ziet het dubbelbelastingverdrag tussen België en Nederland en dat tussen België en Frankrijk er helemaal anders uit. Meestal zit er wel een vaste structuur in zo’n verdragstekst, dit komt omdat de meeste verdragen gebaseerd zijn op het OESO-model, dit is een modeltekst die in de schoot van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling tot stand is gekomen. Daarnaast zijn er nog modellen uitgewerkt door de Verenigde Naties of door sommige landen. Zo heeft België ook een eigen model ontwikkeld, dat sterk gebaseerd is op het OESO-model.

Bilaterale oplossing

De bedoeling van een dubbelbelastingverdrag is dubbele of driedubbele belastingen op een zelfde inkomen te vermijden. Een overeenkomst tussen twee landen is een zogenaamde bilaterale oplossing (twee partijen betrokken). Daarnaast bestaan ook unilaterale maatregelen (zoals het FBB) die een oplossing willen bieden voor het probleem van de dubbele belasting zonder dat daarvoor een verdrag moet gesloten worden, deze worden dan eenzijdig door een land beslist.

Enkele voorbeelden van vaak gehanteerde principes in een dubbelbelastingverdrag

Voor onroerende goederen wordt meestal afgesproken dat daar waar het onroerend goed ligt mag belast worden. Dit is een voordeel voor de zogenaamde liggingsstaat. Bij pensioenen wordt meestal belast in het land waar de gepensioneerde zijn verblijfplaats heeft.

Als er een verdrag is, moet ik dan maar in één land betalen?

Zeker niet altijd, want u moet goed kijken over welke inkomsten het precies gaat en wat daarover in het verdrag is afgesproken. Bovendien: het is niet omdat er over een bepaald type inkomsten (bvb. interesten) een afspraak is gemaakt, dat die afspraak altijd zou betekenen dat er maar in één land kan belast worden.  Er is met andere woorden niet altijd een exclusieve toewijzing.  Dit is meestal wel het geval voor onroerende goederen.

Moet ik het buitenlandse inkomen nog aangeven?

Ja, maar wanneer er een exclusieve heffingsbevoegdheid voor een ander land dan België dan zal België deze inkomsten moeten vrijstellen van belasting. Wanneer afgesproken is dat België een bepaald inkomen kan belasten (bvb. wat een artiest verdient met een optreden in België) dan zal het andere land deze inkomsten moeten vrijstellen.  

Het is belangrijk dat alle inkomsten ook in België worden aangegeven zelfs als België de inkomsten moet vrijstellen. Dit komt door het systeem van de vrijstelling met progressievoorbehoud. Dit wil zeggen dat de inkomsten enerzijds niet worden belast (ze zijn vrijgesteld) maar dat ze wel in rekening worden gebracht om te kijken in welke belastingschijf de overige (niet vrijgestelde) inkomsten zullen belast worden. Een praktisch voorbeeld, stel dat er 5.000 euro vrijgesteld inkomen is uit Frankrijk en 10.000 overig inkomen dat moet belast worden in België. Men zal dan zeggen: een deeltje van uw inkomsten zal belast worden in schijf 2 (40% belasting, deze schijf begint aan 13.540,01 euro voor het inkomstenjaar 2021).  Mocht men die 5.000 euro volledig negeren, zou alles in schijf 1 (tot 13.540,00 euro) aan 25% belast worden.